Zet overal wegwijzers

Wegwijzers plaatsen is de zaal vertellen waar je bent voor je er bent. "Ik heb twee reacties. Ten eerste. Ten tweede." Het is de goedkoopste manier om geordend te klinken, en het doet stilletjes ook iets voor je zenuwen.

Wat je markeert

Nummer je punten: ten eerste, ten tweede, ten derde. Markeer het grote: "mijn hoofdreden is deze." Geef de overgang van verdedigen naar aanvallen aan: "dat behandelt hun betoog, en nu het mijne." Elke zin is een wegwijzer die de jury vertelt wat voor zin er nu komt.

Twee taken tegelijk

Voor de jury maken wegwijzers van een muur van woorden een lijst die ze kunnen volgen en beoordelen. Een punt dat de jury kan vinden, is een punt dat de jury kan meetellen. Een verstopt punt kan net zo goed niet bestaan.

Voor jou kopen dezelfde zinnen tijd. "Mijn tweede punt is" kost twee seconden en geeft je hoofd een tel om te laden wat dat tweede punt eigenlijk is. De structuur draagt je terwijl je denkt, zodat een pauze nooit omslaat in een blokkade.

Houd het luchtig

Je hebt niet bij elke zin een wegwijzer nodig. Drie of vier per toespraak is genoeg. Kondig je plattegrond aan het begin aan, raak elke markering als je er bent, en de hele beurt klinkt gepland, ook als je hem ter plekke bedacht.